Καθώς χαζεύει το δάσος δίπλα στο καινούριο σπίτι του με τα κυάλια του, ο Hector παρατηρεί μια γυμνή κοπέλα και αποφασίζει να ελέγξει τι συμβαίνει. Φτάνοντας εκεί θα βρει την κοπέλα αναίσθητη και θα δεχτεί επίθεση από έναν μυστηριώδη άντρα, του οποίου το πρόσωπο είναι καλυμμένο με γάζες. Ο Hector, προσπαθώντας να ξεφύγει από τον διώκτη του, θα βρει καταφύγιο σ’ ένα παραπλήσιο επιστημονικό κέντρο, όπου ένας νεαρός επιστήμονας θα του προτείνει να κρυφτεί σε μια κάψουλα. Όταν ο Hector βγει από την κάψουλα, ο επιστήμονας τον ενημερώνει ότι έχει ταξιδέψει μία ώρα πίσω στο χρόνο.

ΚΡΙΤΙΚΗ - ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Τα ταξίδια στο χρόνο και τα παράδοξα που συνήθως τα συνοδεύουν πάντα αποτελούσαν μια ενδιαφέρουσα πνευματική σπαζοκεφαλιά τόσο για τους επιστήμονες και τους φιλόσοφους όσο και για τους λογοτέχνες και τους σκηνοθέτες. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, κάθε απόπειρα να χρησιμοποιηθεί το ταξίδι στο χρόνο ως βάση για μια ιστορία χρειάζεται τεράστια προσήλωση στη γραφή της ώστε ν’ αποφευχθούν λογικά αδιέξοδα και περεταίρω παράδοξα, όπως ακριβώς έκανε ο Terry Gilliam με τους εκπληκτικούς «12 Πιθήκους» του. Το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του ισπανού σκηνοθέτη και σεναριογράφου Nacho Vigalondo δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά σ’ αυτόν τον τομέα, αλλά παραμένει ένα συναρπαστικό b-movie, κράμα τρόμου κι επιστημονικής φαντασίας, που θ’ ανταμείψει όποιον αποφασίσει να μην το πάρει και πολύ στα σοβαρά – και δε θέλει να περιμένει μέχρι το αμερικάνικο remake που ήδη ετοιμάζεται. Η πρωτότυπη αρχική ιδέα, η σφιχτή (στο μεγαλύτερο μέρος της) σκηνοθεσία και ο αξιόλογος σχεδιασμός (όπως για παράδειγμα η εμπνευσμένη τρομαχτική φιγούρα του μυστηριώδη άντρα με τις γάζες στο κεφάλι) είναι σίγουρα μέσα στις αρετές των «Εγκλημάτων Στο Χρόνο», αλλά η λύση της ιστορίας δε δικαιώνει την προσμονή που έχει χτιστεί στις προηγούμενες πράξεις.

Σκηνοθεσία: Nacho Vigalondo

Παίζουν: Karra Elejalde, Barbara Goenaga, Nacho Vigalondo, Candela Fernandez