Γράφει ο Σπύρος Θωμόπουλος

Η επιστροφή του Martin Scorsese στον παλιό καλό του εαυτό μετά από μια δεκαετία (τουλάχιστον) αμφιλεγόμενων δημιουργιών, είναι το αδιαμφισβήτητο κινηματογραφικό γεγονός της εβδομάδας. Το «Νησί Των Καταραμένων» («Shutter Island») είναι ένα μαεστρικά κατασκευασμένο και σκηνοθετημένο ατμοσφαιρικό νουάρ που δίνει την ευκαιρία στο μεγάλο σκηνοθέτη και τους συνεργάτες του να λάμψουν και στο Leonardo DiCaprio να παραδώσει μια από τις πιο στιβαρές ερμηνείες της καριέρας του.

Από τις υπόλοιπες ταινίες, οι περισσότερες κρύβουν και από μια απογοήτευση. Η διακεκριμένη εικαστικός Sam Taylor-Wood απογοητεύει με την επίπεδη και ακαδημαϊκή προσέγγισή της σε μια ενδιαφέρουσα ιστορία από την εφηβική ηλικία του John Lennon στην ταινία «Όλοι Θέλουν Λίγη Αγάπη» («Nowhere Boy») με τους Aaron Johnson και Kristin Scott Thomas. Η περουβιανή Claudia Llosa απογοητεύει στο «Γάλα Της Θλίψης» («La Teta Asustada»/«The Milk Of Sorrow») με την υπερβολική επιμονή της σε παρωχημένους συμβολισμούς και μια γερασμένη κινηματογραφική αντίληψη. Η Μαραγαρίτα Μαντά απογοητεύει με τη σειρά της στη «Χρυσόσκονη» με την ξεπερασμένη και προφανή οπτική της πάνω σ’ ένα θέμα που θα μπορούσε να μιλά εύστοχα για τη σημερινή Αθήνα μέσα από μια πιο φρέσκια ματιά.

Ευτυχή εξαίρεση αποτελεί ο γλυκόπικρος «Διαχειριστής» του Περικλή Χούρσογλου που κερδίζει τις εντυπώσεις με το καλογραμμένο σενάριό του και το ζωντανό αφηγηματικό ρυθμό του, αποσπώντας παράλληλα καλές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του.