Στις 6 Δεκεμβρίου 1973, σ’ ένα προάστιο της Πενσιλβάνια, η έφηβη Susie Salmon βιάζεται και δολοφονείται από το γείτονά της, ενώ γυρνούσε από το σχολείο. Κι ενώ οι γονείς της, συντετριμένοι αρχικά από την εξαφάνισή της και αργότερα από τη συνειδητοποίηση του θανάτου της βλέπουν τις ζωές τους να διαλύονται, η ίδια έχει μεταφερθεί σ’ έναν μεταβατικό κόσμο μεταξύ της ζωής και της «άλλης ζωής», από όπου τους παρακολουθεί και προσπαθεί να τους βοηθήσει.
ΚΡΙΤΙΚΗ - ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ
Καταλαβαίνουμε απόλυτα τους λόγους που έκαναν τον Peter Jackson να παθιαστεί με το ομότιτλο best-seller της Alice Sebold, τόσο ώστε να σπεύσει ν’ αγοράσει ο ίδιος προσωπικά τα δικαιώματα. Είδε την ιδανική ευκαιρία να κάνει μια ταινία που θα τον απομακρύνει από το είδος του επικού fantasy του «Άρχοντα Των Δαχτυλιδιών» που του έφερε την αναγνώριση, εμπορική και καλλιτεχνική. Επιπλέον, αυτός ο συνδυασμός ρεαλιστικού δράματος και μεταφυσικής φαντασίας πιθανώς να του θύμισε την παλαιότερη ταινία του «Τα Ουράνια Πλάσματα» («Heavenly Creatures», 1994), λατρεμένη ανάμεσα στους οπαδούς του και όχι μόνο.
Μόνο που αυτό το προσωπικό του στοίχημα δεν έμελλε να το κερδίσει. Απλοποιώντας ελαφρώς την ιστορία του βιβλίου και αλλάζοντας κάποιες λεπτομέρειες, ο Jackson παραδίδει μια αρκετά επίπεδη ταινία, χωρίς το ιδιαίτερο ψυχολογικό υπόβαθρο που θα περίμενε κάποιος. Αντίθετα με τις προσδοκίες που εγείρουν τα ονόματα που συμμετέχουν, τα «Παραδεισένια Οστά» χάνονται ανάμεσα στην τετριμμένη αντιμετώπιση του δράματος της οικογένειας της Susie και την ακόρεστη δίψα του νεοζηλανδού σκηνοθέτη για ψηφιακά εφέ. Έτσι, από τη μια έχουμε την κατάρρευση μιας οικογένειας έπειτα από μια μεγάλη δυστυχία, χωρίς ωστόσο τις δραματουργικές και υποκριτικές κορυφώσεις που θα της άρμοζαν, και από την άλλη, απανωτές σκηνές της ηρωίδας εγκλωβισμένης στον «προσωρινό παράδεισο», τόσο φορτωμένες με ψηφιακά εφέ που καταλήγουν να χάνουν τη σοβαρότητά τους και τη δραματουργική δύναμη που θα μπορούσαν να έχουν. Από εκεί και πέρα, δεν υπάρχει καν η αγωνία να βρεθεί ο δολοφόνος, αφού τον ξέρουμε ήδη, αλλά ούτε και η αγωνία για την τιμωρία του, αφού το διδακτικό ύφος της ταινίας σιγουρεύει την απόδοση της «θείας δίκης» ακόμα και σε αυτούς που δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο.
Σκηνοθεσία: Peter Jackson
Παίζουν: Saoirse Ronan, Mark Wahlberg, Rachel Weisz, Stanley Tucci, Susan Sarandon