Στις παραγκουπόλεις των περιχώρων της Λίμα, η νεαρή Fausta είναι τρομοκρατημένη επειδή πάσχει από το «γάλα της θλίψης», μια αρρώστια που μεταδίδεται μέσω του μητρικού γάλατος από γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί ή τρομοκρατηθεί στον πόλεμο. Ο ξαφνικός θάνατος της μητέρας της και οι μάταιες προσπάθειες να μεταφέρει τη σορό της στο χωριό της θα αναγκάσουν τη Fausta να αφήσει την οικογενειακή εστία και να πιάσει δουλειά ως υπηρέτρια σ’ ένα πλούσιο σπίτι, όπου θα έρθει αντιμέτωπη με τους φόβους της.

ΚΡΙΤΙΚΗ - ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ενώ με την πρώτη της ταινία, «Madeinusa», η περουβιανή σκηνοθέτις Claudia Llosa είχε αφήσει θετικές υποσχέσεις για το μέλλον, η δεύτερη κινηματογραφική της απόπειρα αποδεικνύεται υπερβολική και απρόσιτη, χαμένη στον ίδιο της τον αλληγορικό λαβύρινθο. Με άλλα λόγια, αν και ο πόλεμος έχει τελειώσει, ο φόβος μεταφέρεται ακόμα από γενιά σε γενιά από το «γάλα της θλίψης» (ή το «τρομαγμένο στήθος», όπως είναι η ακριβής μετάφραση του πρωτότυπου τίτλου), μιας ασθένειας που μεταδίδεται με το μητρικό γάλα. Η 34χρονη Llosa προσπαθεί, αλλά δεν επιτυγχάνει, να παντρέψει την κοινωνική αλληγορία με το προσωπικό δράμα και το σουρεαλιστικό φολκλόρ με τον μαγικό ρεαλισμό. Αυτό που καταφέρνει, ωστόσο, είναι να υπερφορτώσει την ταινία της με παρωχημένους συμβολισμούς και σκηνοθετική επιδειξιομανία, κάνοντάς μας ν’ απορούμε πώς ένα τόσο νεαρό μυαλό μπορεί να κουβαλά τόσο γερασμένες κινηματογραφικές αντιλήψεις. Κάποιοι, όπως τα μέλη της κριτικής επιτροπής του περσινού Φεστιβάλ Βερολίνου ή αυτοί που της χάρισαν μια υποψηφιότητα για το φετινό Ξενόγλωσσο Όσκαρ, μπορεί να πείστηκαν από την πρότασή της. Εμείς, πάλι, καθόλου.

Σκηνοθεσία: Claudia Llosa

Παίζουν: Magaly Solier, Susi Sánchez, Efraín Solís, Marino Ballón