Ένα συννεφιασμένο πρωινό του 1954, ο ομοσπονδιακός πράκτορας Teddy Daniels και ο νέος συνεργάτης του Chuck Aule φτάνουν σε μια ψυχιατρική φυλακή υψίστης ασφαλείας σ’ ένα νησάκι έξω από τη Βοστόνη. Αποστολή τους είναι να διερευνήσουν τη μυστηριώδη εξαφάνιση μιας ασθενούς. Όσο, όμως, προσπαθούν να διεξάγουν την έρευνά τους, τόσο αντιλαμβάνονται ότι η κατάσταση μάλλον δεν είναι αυτή που φαίνεται και ότι όλοι στο ίδρυμα αποκρύπτουν την αλήθεια...
ΚΡΙΤΙΚΗ - ΣΠΥΡΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ
Στην πρώτη ταινία μυθοπλασίας μετά τον αδύναμο «Πληροφοριοδότη» που του χάρισε – επιτέλους! – το πολυπόθητο Όσκαρ, ο Martin Scorsese επιστρέφει στον παλιό καλό του εαυτό, υπογράφοντας την καλύτερή του ταινία εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον. Χωρίς άγχος πλέον και με ιδανική μαγιά το μυθιστόρημα του Dennis Lehane («Σκοτεινό Ποτάμι», «Χωρίς Ίχνη») κατασκευάζει ένα αριστοτεχνικό νουάρ κλασικού ύφους, με έντονα ψυχαναλυτικά στοιχεία και πινελιές γοτθικού τρόμου, που αρπάζει το θεατή απ’ το λαιμό και δεν τον αφήνει ν’ αναπνεύσει παρά μόνο μετά την τελευταία σκηνή.
Κουβαλώντας τα δικά του τραύματα και σκοπεύοντας ν’ ανάγει αυτή την υπόθεση που ο ίδιος ζήτησε σε προσωπικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών, ο τραγικός ήρωας της ταινίας συνειδητοποιεί ότι όσο ερευνά τη μυστηριώδη εξαφάνιση, τόσο αναγκάζεται να κοιτάξει βαθύτερα στο δικό του μυαλό και το παρελθόν του, με αποτέλεσμα η πραγματικότητα να συγχέεται με την ανάμνηση ή τη φαντασίωση. Ποια είναι τελικά η αλήθεια; Ποιον μπορεί να εμπιστευτεί; Τι κρύβει η αινιγματική φιγούρα του διευθυντή και τι συμβαίνει στην διαβόητη Πτέρυγα Γ; Όλα αυτά τα ερωτήματα αρχίζουν και τον βασανίζουν και μαζί του παρασέρνεται και ο θεατής σ’ ένα πραγματικά απολαυστικό μυστήριο για το μυαλό και τις αισθήσεις που αποκαλύπτεται αργά και μεθοδικά με προσεγμένες ανατροπές.
Ο Scorsese, πραγματικός μαέστρος της ανθρώπινης ψυχοσυναισθηματικής ορχήστρας, κυριολεκτικά κεντάει με τη σκηνοθεσία του. Ολόκληρος ο Hitchcock και τα νουάρ της δεκαετίας του ’40 βρίσκονται εδώ και ο Scorsese, ο καλύτερος σπουδαστής του παγκόσμιου σινεμά μεταξύ των σκηνοθετών, αντλεί στοιχεία και τα ενσωματώνει οργανικά στη δική του αφήγηση, έχοντας πάντα στο πλευρό του την πολύτιμη βοήθεια από την εκπληκτική μοντέζ (και χρόνια συνεργάτιδά του) Thelma Schoonmaker και τον έγκριτο διευθυντή φωτογραφίας Robert Richardson. Ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, παιχνίδια με το φως και πανέξυπνα περάσματα μεταξύ του πραγματικού και του φαντασιακού συνδυάζονται με το εκλεκτικό soundtrack (Ligeti, Penderecki, Cage, Adams, Mahler) και τις καλοδουλεμένες ερμηνείες από το σύνολο του καστ, με τον DiCaprio να ξεχωρίζει κουβαλώντας σχεδόν όλη την ταινία στους ώμους του, συνθέτοντας έτσι μια κινηματογραφική απόλαυση ολκής που βλέπουμε όλο και σπανιότερα. Πραγματικά μας είχατε λείψει, κύριε Scorsese.
Σκηνοθεσία: Martin Scorsese
Παίζουν: Leonardo DiCaprio, Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Michelle Williams, Max von Sydow, Emily Mortimer, Patricia Clarkson, John Carroll Lynch, Elias Koteas