Πες με σνομπ και κακιά κυρ οδηγέ μου, αλλά...

Πες με σνομπ και κακιά κυρ οδηγέ μου, αλλά...

της Μάρης Γαργαλιάνου


Μετρό Πανόρμου. Ανεβαίνω βιαστικά τις κυλιόμενες και παράλληλα κάνω το παν να μη χτυπήσω άθελά μου κανέναν άνθρωπο. Καταφέρνω να βγω στον πολιτισμό και ναι… βρέχει! Καταπληκτική μέρα σήμερα...

Ξεκινήσαμε με κοντομάνικα και σνίκερ, αλλά οφείλουμε να συνεχίσουμε με ομπρέλες και γαλότσες. Περίφημα. Προφανώς στο πρώτο λεπτό ψιχάλες με αγκαλιάζουν (και ναι, μέσα στη κακοτυχία μου παραμένω ποιητική) και στο δεύτερο, με κατεύθυνση τη στάση λεωφορείου έχω γίνει παπί.

Για μισό λεπτό… Αυτό είναι το 036. Το λεωφορείο μου. Φεύγει! Που πάει; Κύριε οδηγέ, κύριε οδηγέ! Περιμένετέ με λίγο! Αυτό ήτανε. Θα πάρω ταξί. Πρέπει να αποδεχτώ την πραγματικότητα τώρα πια. Ο μισός μισθός μου πάει εκεί.

Ευτυχώς ένα ταξί φτάνει αμέσως. Ευτυχώς δεν περιμένει άλλος κανείς. Ευτυχώς ο άνθρωπος είναι ευγενικός -σκέφτομαι- και θα με αφήσει να μπω μέσα κι ας είμαι λούτσα ολίγον τι.

«Μα καιρός είναι αυτός;... Που πάμε κοπελιά;» μου λέει.

«Σας ευχαριστώ πολύ που με δεχτήκατε! Να είστε καλά, Γαλάτσι.» απαντώ.

«Να ευχαριστήσεις την κυρία πίσω που δεν είχε θέμα να σε πάρουμε».

Τότε συνειδητοποιώ ότι μπήκα σε «διπλή κούρσα».

Την ευχαριστώ πάραυτα και ειλικρινά το μόνο που δεν με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή ήταν το οικονομικό μας σύστημα.

Κι ενώ έχω κάτσει στη θέση του συνοδηγού, αντιλαμβάνομαι την ώρα που πάω να βάλω ζώνη ότι η θήκη της είναι ήδη κλειδωμένη με μια «τύπου ζώνη», η οποία φυσικά δεν με ασφαλίζει.

«Συγνώμη, μπορώ να βάλω τη ζώνη μου; Βλέπω έχετε ήδη βάλει μια τύπου ζώνη…»

«Α ναι, άστο! Για να μη χτυπάει είναι!»

«Θα ήθελα να φορέσω τη ζώνη όμως…»

«Δεν παθαίνεις τίποτα καλέ, είμαι στο επάγγελμα τόσα χρόνια. Ποτέ δεν έχει συμβεί τίποτα. Κάτσε λίγο τώρα, γιατί ο δρόμος εδώ είναι ζόρικος…»

Προσπαθώ να διατηρήσω την όποια μου υπομονή εκείνη τη στιγμή (έχω καθυστερήσει στο ραντεβού μου, έχω γίνει λούτσα, έχω χάσει το λεωφορείο, ο μισός μισθός μου εξακολουθεί να πηγαίνει σε ταξί) και απαντώ: «Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είστε εξαίρετος οδηγός, μα λυπάμαι. Αυτό θα βγει και θα μπει η ζώνη για να με προστατέψει!».

Με κοίταξε στραβά, μου' πε: «Όπως θες κοπελιά» και έκτοτε δεν έβγαλε κουβέντα. Συνέχιζε να καπνίζει –δεν ρώτησε ποτέ αν έχω κάποιο πρόβλημα με αυτό και δεν θα μιλήσω καν για τον αντικαπνιστικό νόμο- και έβαλε τέρμα τον αγαπημένο κατά τα άλλα Κωνσταντίνο Αργυρό στο ραδιόφωνο.

Μπορεί να ήταν ο καλύτερος οδηγός ταξί, μπορεί να ήταν ο πιο ζεστός σύζυγος, ο πιο θερμός εραστής, ο καλύτερος οικογενειάρχης του κόσμου, αλλά! Έκανε πολλά φάουλ.

Το σημαντικότερο; Η ασφάλεια του πελάτη. Η ασφάλεια του ανθρώπου. Η ασφάλειά μου που έπρεπε να «παραδοθεί» στις εξαιρετικές ικανότητες οδήγησής του και να αφεθεί κυριολεκτικά στα χέρια του. Όχι κύριέ μου, όχι. Καλύτερα να μη μου μιλάτε και να είμαι ακόμα μια «σνομπ» πελάτισσά σας.

Πολύ στεναχωρήθηκα. Εκτιμώ πολύ τους ταξιτζήδες γενικά… Αυτό που λένε ότι «είναι πολιτικοί, ψυχολόγοι, επικοινωνιολόγοι, ξέρουν τα πάντα, έχουν άποψη για όλα» και λοιπά, εμένα μ’ αρέσει. Το βρίσκω ευχάριστο, αλήθεια.

Όμως πάνω απ’ όλα εκτιμώ την ασφάλειά μου και τη ζωή μου, συγγνώμη!

Πες με σνομπ και κακιά κυρ οδηγέ, αλλά έτσι είναι. Και να σου πω κάτι; Δεν υπήρξες καθόλου ευγενικός τελικά. Διπλή ταρίφα ήθελες. Αν ήσουν ευγενικός εξαρχής θα έβγαζες τη «ζώνη τύπου» κι εγώ θα ένιωθα ασφαλής. Όμως δεν σ’ ενδιέφερε. Δεν πειράζει… Είμαι καλά, να ‘σαι καλά και καλή καρδιά γενικά.

ΥΓ: Και να φοράτε ζώνη!

Powered by TUODY Software