«Είμαστε οι Πέρσες!»: Μια παράσταση - ντοκουμέντο

«Είμαστε οι Πέρσες!»: Μια παράσταση - ντοκουμέντο
Με τις παραστάσεις της επιχειρεί σταθερά να ενώσει το θέατρο με την κοινωνία και το πετυχαίνει αναπτύσσοντας τις σκέψεις και τις δράσεις της στην καρδιά της Αθήνας. Σκοπός της είναι να παρουσιάσει κάτι που θα βάλει τον θεατή στη διαδικασία να αισθανθεί. Η Γιολάντα Μαρκοπούλου -πέρα από ένα γελαστό κορίτσι- αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση νέου καλλιτέχνη που ασχολείται ενεργά με το θέατρο.

Όχι μόνο σκηνοθετεί, αλλά συμμετέχει στην οργάνωση παραγωγής παραστάσεων μέσω της εταιρείας της «Polyplanity», ενώ με το «Συνεργείο» της κρατά, μαζί με τους συνεργάτες της από το 2007, ζωντανή θεατρικά τη γειτονιά του Μεταξουργείου και αναπτύσσει κοινωνική δράση.

«Όταν αγαπάς τη χώρα σου, νοιάζεσαι για την πόλη σου και τους ανθρώπους της και δεν θες να μείνεις αμέτοχος σε όσα συμβαίνουν γύρω σου, προσπαθείς να βοηθήσεις από τον τομέα που μπορείς. Και το θέατρο σου δίνει ακριβώς αυτή τη δυνατότητα, να συνομιλείς με την περίοδο που διανύει κοινωνικά η χώρα και επιτρέπει να ακουστούν φωνές που αλλού δύσκολα θα έβρισκαν βήμα», δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Γιολάντα Μαρκοπούλου, η οποία μας συστήθηκε πριν 8 χρόνια μέσα από το συνταρακτικό «Tejas Verdes», ένα έργο-κραυγή του Φερμίν Καμπάλ για τα φρικτά βασανιστήρια του Πινοσέτ στη Χιλή.

Από τότε, η νεαρή σκηνοθέτιδα, χάραξε μία ενδιαφέρουσα διαδρομή, κι ενώ αρχικά μας μιλούσε για τα πολιτικά βασανιστήρια στο Σαν Αντόνιο της Χιλής το μακρινό 1975, σήμερα μας αφηγείται, μέσα από τις φωνές μεταναστών και προσφύγων, σύγχρονες οδύσσειες από σπαρασσόμενες χώρες.

Μαρτυρίες-σοκ απ' την Αμυγδαλέζα και διηγήσεις προσφύγων απ' το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές θ' ακουστούν στην παράσταση-ντοκουμέντο «Είμαστε οι Πέρσες!» που σκηνοθετεί στο πλαίσιο του φεστιβάλ Αθηνών και η οποία θα παρουσιαστεί στις 3-4 Ιουνίου στην Πειραιώς 260.

«Δεν είναι μία παράσταση την οποία δουλεύουμε δυο μήνες και απλά την ανεβάζουμε. Έχει ένα παρελθόν και μια διαδικασία η οποία χτίζεται μέρα με τη μέρα. Η επαφή που θα έχουν οι θεατές με τα παιδιά στη σκηνή για εκείνη τη μία ώρα θα έχει κάτι πιο προσωπικό. Δεν θα μοιάζει τόσο πολύ με παράσταση όσο με μια συνάντηση», εξηγεί η Γ. Μαρκοπούλου τονίζοντας πως παράλληλα, πρόσεξαν να μην ξεπεράσουν τη λεπτή γραμμή που θα μετατρέψει τις ιστορίες αυτές σε θέαμα συμπόνιας.

Σαν σύγχρονοι αγγελιαφόροι, ο Χασάν, ο Τζαβάντ, ο Ρεζά, ο Χαλίλ, ο Αϊντίμ, o Ρεζά και ο Ραμζάν- άνθρωποι από χώρες της μακρινής Ανατολής όπου εκτυλίσσεται και η ιστορία των «Περσών»- συνθέτουν ένα χορικό πολεμιστών για να μοιραστούν με το κοινό προσωπικές τους μάχες, από τη σύγχρονη ιστορία. Και αναρωτιούνται «πόση είναι, πράγματι, η απόσταση από τις εμπόλεμες ζώνες της Καμπούλ μέχρι τα κρούσματα βίας και ρατσισμού της ελληνικής καθημερινότητας».

Αυτή η τολμηρή σκηνική συνάντηση με «τον άλλο, τον ξένο που συνήθως προσπερνάμε βιαστικά», δεν προέκυψε ξαφνικά. Είναι η πέμπτη κατά σειρά παράσταση που η νεαρή δημιουργός δουλεύει με ερασιτέχνες ηθοποιούς μετανάστες, με την καθεμιά να «ακουμπά», πάνω στην προηγούμενη. Είχαν προηγηθεί «Ο σταθμός μου -η Αθήνα», «Είμαστε σπίτι», «Πέρσες Ι», και «Έ_φυγα». Η τωρινή, εμπνέεται από τους «Πέρσες» και τις «Ικέτιδες» του Αισχύλου. Αντλεί στοιχεία τους διατηρώντας, όμως, τον δικό της ξεχωριστό χαρακτήρα.

«Οι "Πέρσες" μας δεν παρουσιάζονται σαν θύματα πολέμου, αλλά σαν σύγχρονοι πολεμιστές της ζωής» αναφέρει η σκηνοθέτις. «Στο πρωτότυπο, ο πόλεμος χάθηκε για τους Πέρσες, εδώ όμως το συσχετίζουμε με τις μικρές και μεγάλες μάχες που δίνουν καθημερινά αυτοί οι άνθρωποι για να επιβιώσουν σε έναν ξένο τόπο, στον οποίο αρκετοί κατέφυγαν όντας πρόσφυγες πραγματικών πολέμων», συνεχίζει.

Η παράσταση γεννήθηκε στο καλλιτεχνικό εργαστήρι θεάτρου, φωτογραφίας, βίντεο και εικαστικών Station Athens για νέους μετανάστες και πρόσφυγες, που δημιούργησε η ΜΚΟ ΑΜΑΚΑ και βασίζεται στις μεθόδους της art therapy.

Τα τελευταία πέντε χρόνια, τα μέλη της ομάδας, έχουν δημιουργήσει το δικό τους «Σταθμό» στο χώρο του Συνεργείου. «Στόχος μας είναι το εργαστήριο να είναι πάντα ανοιχτό. Τον πρώτο καιρό υπήρχε μεγάλη ανανέωση στην ομάδα. Τα τελευταία χρόνια έχουμε κρατήσει έναν πιο σταθερό πυρήνα εξαιτίας των παραστάσεων. Είναι εντυπωσιακό, πάντως, πως τα περισσότερα παιδιά της ομάδας, βρίσκουν την ευκαιρία μέσω του θεάτρου να βγάλουν μια παιδικότητα. Βέβαια, χρειάστηκε χρόνος να επιτευχθεί αυτό, γιατί έπρεπε να δημιουργηθεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης και από τις δύο πλευρές» σημειώνει η Γ. Μαρκοπούλου.

Μέσα από την επαφή της με αυτές τις πληθυσμιακές ομάδες, πως σχολιάζει τη στάση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι τους; «Ζούμε σε μία κοινωνία, η οποία νομίζω ότι αυτή τη στιγμή βιώνει μία φάση έντονου ρατσισμού απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό κυρίως από μεγάλη αγωνία και φόβο για το τι συμβαίνει και για το τι έρχεται. Αυτό, προκαλεί δυστυχώς έντονες αντιδράσεις απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι ήρθαν εδώ είτε για να σωθούν, είτε για να βρουν ένα καλύτερο μέλλον. Ειδικά σε μία πόλη σαν την Αθήνα που ο πληθυσμός της συνεχώς αυξάνεται, πρέπει να γίνουν περισσότερες προσπάθειες για να δούμε, πως θα συμβιώσουμε καλύτερα μεταξύ μας. Να μην είναι ο φόβος της διαφορετικότητας αυτό που χωρίζει αυτούς τους δύο κόσμους», απαντά.

«Βρισκόμαστε σε ένα μεταβατικό στάδιο και περνάμε μία δύσκολη στιγμή ως χώρα, δεν ξέρω κατά πόσο υπάρχει η οικονομική δυνατότητα να δοθούν αρκετά κονδύλια σε αυτό τον τομέα. Το θέμα δεν είναι μόνο εθνικό αλλά και ευρωπαϊκό. Πρόσφατα έγινε μία μεγάλη συζήτηση για το κατά πόσο πρέπει να βοηθήσει και η υπόλοιπη Ευρώπη ώστε να σταματήσει η Μεσόγειος να είναι μία θάλασσα πτωμάτων. Νομίζω ότι γίνονται προσπάθειες, παρόλα αυτά στην Ελλάδα ακόμα οι συνθήκες δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι προκειμένου να τους προσφέρουμε μία βασική φροντίδα για να μπορούν να ζήσουν», συμπληρώνει.

Σχετικά με το πόσο προβληματίζεται η ίδια αν αυτό που κάνει καλλιτεχνικά μπορεί να περάσει στη κοινωνία, αναφέρει: «Πάντα συμβαίνει αυτό, από την άλλη όμως αν σε προβληματίσει πάρα πολύ μετά δεν θα το κάνεις. Με οδηγεί κυρίως το ένστικτό μου και αυτό που πιστεύω ότι πρέπει να κάνω τη δεδομένη στιγμή. Είναι παγίδα, να ψάχνεις τι θέλει να δει ο σύγχρονος θεατής. Η εποχή σου υποδεικνύει από μόνη της καμιά φορά την κατεύθυνση. Θεωρώ ότι πρέπει να τον βάλεις σε μια περιπέτεια στην οποία μπορεί να νομίζει ότι δεν είναι έτοιμος να βουτήξει αλλά τελικά να του βγει σε καλό. Σίγουρα πιστεύω ότι χρειάζεται να καλλιεργήσουμε τη φαντασία των ανθρώπων, νιώθω πολύ συχνά ότι είναι σαν να μας ρουφάει κάποιος τη φαντασία και να μην μας αφήνει να ονειρευτούμε».
 
Νάντια Μπακοπούλου (ΑΠΕ - ΜΠΕ)
Powered by TUODY Software