Οι φτωχοδιάβολοι των Αθηνών

Οι φτωχοδιάβολοι των Αθηνών

Του Λουκά Βελιδάκη

Τριαντάρης, τοξικομανής, κοινώς πρεζάκι. Στους δρόμους έμενε γύρω από το Μοναστηράκι.

Ζητιάνευε αλλά αν βρισκόταν καμία δουλειά για λίγα ευρώ την έκανε. 

Τον είχα γνωρίσει σε Street work της Γέφυρας πριν από περίπου 2 χρόνια.

Του είχαν μιλήσει για ώρα τα δύο κορίτσια της ομάδας, το πρόσωπο του έλαμπε, στα μάτια τους έβλεπε αγγέλους, έλεγε ότι θέλει να βγει από τη δυστυχία των ναρκωτικών και του δρόμου, ότι το παλεύει.

Ήταν δυνατή στιγμή, το έκανα άρθρο. Την άλλη μέρα, χωρίς να το πω ποτέ σε κανένα, του πήγα κάτι παπούτσια μου κι ένα μπουφάν.

Μας τα είχε ζητήσει. Δεν με θυμόταν, τα πήρε όμως.

Λίγες μέρες μετά μαθαίνω ότι ο ίδιος είχε κλέψει το κινητό της επικεφαλής μιας άλλης αντίστοιχης ομάδας που ήταν εκεί για να τον βοηθήσει. Του το είχε δώσει για να καλέσει τάχα ένα συγγενικό του πρόσωπο. Το πήρε κι έφυγε...

Ένιωσα απαίσια όταν μου το είπαν. Με πείραξε πάρα πολύ. Ανεπαίσθητα διαπέρασε το νου η σκέψη ότι κακώς τον βοήθησα, δεν το άξιζε. Αναθεώρησα γρήγορα. Ένας φτωχοδιάβολος ήταν ο δόλιος, που τον έδερνε ο μπάτσος πατέρας του όταν ήταν μικρός και το έσκασε από το σπίτι με τον αδερφό του, έμπλεξε στα ναρκωτικά, τον πήρε ο διάολος...

Δεν τον δικαιολόγησα ποτέ κι ούτε πρόκειται. Τον λυπήθηκα.

Και κυρίως λυπάμαι που κανένας δεν θα μεριμνήσει για εκείνον.

Δεν άκουσα για αυτόν ποτέ ξανά. Μπορεί και να πέθανε...

Μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έζησα στην Γέφυρα είναι όταν μια νύχτα είχαμε βρει έναν "πεθαμένο" στη συμβολή Κολοκοτρώνη και Αιόλου. Μετά βίας μιλούσε, μας είπε ότι κοιμάται πίσω από τη Βαρβάκειο, σιγά σιγά και αγκαζέ τον μεταφέραμε και (κατ' ευφημισμό...) τον βάλαμε για ύπνο σε μια βρωμότρυπα με ένα λερό στρώμα και μερικά κουτιά.

Του αφήσαμε φαγητό, νερό και μερικά ρούχα. Όταν ξύπνησε ίσως δεν θυμόταν τίποτα. 

Δεν άκουσα για αυτόν ποτέ ξανά. Μπορεί και να πέθανε...
......

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα επικροτήσει ληστεία. Απεχθάνομαι με ένταση τους ληστές από τη στιγμή που μου είχαν κλέψει ένα καινούργιο μηχανάκι στη Ρόδο. Ήμουν 20 ετών.

Έκτοτε ο πιο συχνός εφιάλτης μου, όταν έχω άγχος, είναι ότι μου κλέβουν το μηχανάκι.

Η εικόνα όμως με τους άνδρες που λιντσάρουν τον επίδοξο ληστή του κοσμηματοπωλείου στην Ομόνοια, σε σημείο που τελικά πέθανε, με τρομάζει. 

Ο ληστής ήταν τοξικομανής. Ένας ακόμα καταραμένος του αθηναϊκού κέντρου, ένας ακόμα ζωντανός νεκρός. Με την πολιτεία απολύτως αδιάφορη για την ύπαρξη του.

Και με τους πολίτες που του επιτέθηκαν να επιλέγουν την αυτοδικία κι όχι να περιμένουν την αστυνομία να κάνει σύλληψη.

Δεν ξέρω ποιος ήταν ο ληστής. Μπορεί να ήταν ο 30ρης της πρώτης ιστορίας.

Μπορεί ο "νεκρός" της δεύτερης. Το σίγουρο είναι ότι πέθανε...

Και μάλλον δεν θα νοιαστεί κάνεις, ούτε για αυτόν ούτε για τόσους άλλους τοξικομανείς στο κέντρο της Αθήνας, που περιφέρουν τη δυστυχία τους, ενίοτε γίνονται επικίνδυνοι, πάντα όμως παραμένουν αόρατοι για τις επίσημες αρχές...

Σχετικά Videos

Powered by TUODY Software