Εξάρχεια, το playground της ασυδοσίας

Εξάρχεια, το playground της ασυδοσίας

Του Λουκά Βελιδάκη


Θα μπορούσε να είναι από τις πιο όμορφες περιοχές της Αθήνας: η δική μας Μονμάρτρη, το δικό μας Κάμντεν. Κι όμως, ένα τόπος λερός και άθλιος είναι, μία συνοικία που αργοπεθαίνει όλο και πιο βρώμικη.

Δεν ξέρω ποια εικόνα είναι η πιο χαρακτηριστική της παρακμής. Επιλέγω αυτή: Έξω από την πάλαι ποτέ καλύτερη καφετέρια της Αθήνας, το Floral, στο ισόγειο της εμβληματικής μπλε πολυκατοικίας, στέκονται νεαροί άνδρες που σε κοιτάζουν ύποπτα όταν περνάς από δίπλα τους. Είναι βαποράκια που πουλάνε ναρκωτικά στη μέση της πλατείας.

Στα κάγκελα έξω από το άλλοτε Floral κρέμονται κάτι θλιβερά αυτοσχέδια πανό, φτιάχνοντας μια νοητή γέφυρα με το γειτονικό Βοξ, που τελεί υπό κατάληψη από αναρχικούς.

Το λουκέτο στο Floral σηματοδότησε την αδιάκοπη φθορά και πτώση της περιοχής. Τα βιβλία και οι μουσικές παραστάσεις τού έχασαν από την αισθητική του Ρουβίκωνα.

Μια στρεβλή δήθεν επαναστατικότητα επέβαλε το νόμο της ανομίας στην πλατεία. Η παρακμή νίκησε την αισθητική, έπνιξε τα κύτταρα που έδιναν ζωή και κρατούσαν κάπως την παλάντζα.

Τριγυρίζοντας στα Εξάρχεια απελπίζεσαι. Δεν υπάρχει σημείο σε τοίχο που να μην έχει υποστεί ασέλγεια με μπογιές. Όλα τα κτίρια είναι σαρανταπληγιασμένα από τρισάθλια γκράφιτι, ακόμα και όμορφα νεοκλασικά έχουν αφεθεί έρμαια στις ορέξεις του κάθε τυχάρπαστου που με ένα σπρέι λογίζει εαυτόν καλλιτέχνη, μα στην πράξη είναι ένας βιαστής της αισθητικής στον κοινό χώρο.

Ακόμα και μπαλκόνια έχουν στιγματιστεί- κάποιοι σκαρφαλώνουν ανεμπόδιστοι σε μπαλκόνια για να... ζωγραφίσουν!

Είναι αδιανόητο, μα είναι ενδεικτικό της ανομίας. Καραβιές νεαρών από την Ευρώπη φτάνουν στα Εξάρχεια, διαμένουν σε φτηνά airbnb και -μέρα μεσημέρι- πιάνουν τα σπρέι και απολαμβάνουν το playground της ασυδοσίας.

Το ίδιο γίνεται και με τους "τσιγαράδες". Στην αρχή τους έβρισκες στη Στουρνάρα και ήταν κάπως διακριτικοί. Τώρα ανεβαίνεις την Μπενάκη και σε κάθε γωνία υπάρχει τραπεζάκι με λαθραία τσιγάρα φάτσα κάρτα, λες και ζούμε στην προπολεμική Ελλάδα.

Στα Εξάρχεια πρωτοπήγα το 1995, οπότε και έζησα για ένα χρόνο στη Νοτάρα, πίσω από το Μουσείο. Έκτοτε πάντα σύχναζα, πάντα είχα κάποια παρέα που "πήγαινε Εξάρχεια" για καφέ. Ακόμα και μόνος μου πήγαινα κάτι Κυριακές μεσημέρι στο Floral και διάβαζα εφημερίδα μολονότι δεν έμενα εκεί.

Πάντα ιδιαίτερη γειτονιά, πάντα δέσμια του -όποιου- μύθου της. Μα ποτέ τόσο ευτελισμένη, μίζερη, φτηνή και παρηκμασμένη όσο τώρα. Ακόμα και όταν η κουκούλα ήταν το κύριο χαρακτηριστικό της είχε -τρόπος του λέγειν- μία ποιητικότητα. Τώρα λες και βγήκε η κουκούλα και αποκάλυψε ένα δύσμορφο τέρας...



No photo description available.

Image may contain: outdoor

Image may contain: outdoor

Image may contain: outdoor

Image may contain: outdoor

Image may contain: outdoor

Image may contain: one or more people, car and outdoor Image may contain: 2 people

Image may contain: outdoor

Image may contain: one or more people, people walking, car and outdoor

Σχετικά Videos

Powered by TUODY Software