Και τώρα Μαρινάκης...

Και τώρα Μαρινάκης...

Σε μια χώρα που μαστίζεται από μια πρωτοφανή οικονομική κρίση και σε διάρκεια και σε ένταση, θα περίμενε κανείς ότι κυρίαρχο θέμα  θα αποτελούσε η οικονομική πολιτική που πρέπει να ακολουθηθεί.

Όμως, δυστυχώς, με πρωταγωνιστές και πάλι εκείνους που προκάλεσαν με την πολιτική τους την κρίση, επιχειρείται με έναν απύθμενο λαϊκισμό ο αποπροσανατολισμός των πολιτών από τα ουσιαστικά οικονομικά ζητήματα, σε επιμέρους θέματα στα οποία χωρά η μικροκομματική τους αντίληψη και τα κροκοδείλια δάκρυα τους, όπως η περικοπή των συντάξεων.

Ακόμα κι όταν διαψεύστηκαν δεν δίστασαν να συνδέσουν τις συντάξεις με την «Συμφωνία των Πρεσπών».

Επένδυσαν μικροπολιτικά και στο μεγάλο αυτό εθνικό θέμα, όμως όταν κατάλαβαν ότι η επικράτηση των ακραίων κάθε άλλο παρά τους ωφελεί, ανακάλυψαν το προσφιλές πεδίο της σκανδαλολογίας...

Ο Πετσίτης δεν αρκούσε και τότε ήρθε ο από μηχανής θεός...

Ο Μαρινάκης,  με την ρομφαία της κάθαρσης, ο περίπου εθνικός ευεργέτης με εκατομμύρια, λέει, για φτωχούς και κατατρεγμένους, ο σωτήρας του Ολυμπιακού, ο Πειραιάρχης μα και υπόδικος για κακουργηματικού χαρακτήρα πράξεις.

Και γιατί τώρα θα αναρωτηθεί κάποιος. Μήπως ήταν ένα ισχυρό χαρτί της ΝΔ, μιας και η ίδια τυγχάνει δωρολήπτης από τον εν λόγω εφοπλιστή και την δύσκολη στιγμή ρίχνεται στη μάχη κατά του εχθρού Τσίπρα;  

Μάλλον είναι πιο απλή η απάντηση.  Ο κ. Μαρινάκης, θυμήθηκε την διαπλοκή, τον Κόκκαλη, τον Τσίπρα, τον Παππά, τον Πετσίτη, τις ευεργεσίες του στον Ολυμπιακό, μόλις ένα 24ωρο μετά την ουσιαστική άσκηση ποινικής δίωξης, κακουργηματικού χαρακτήρα, εις βάρος του.

Κι αμέσως έπιασαν δουλειά ΝΔ και ΚΙΝΑΛ, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι δεν απαντά στις καταγγελίες Μαρινάκη,  γιατί βλέπετε δεν τους αρκούσε ούτε η ανακοίνωση του Μαξίμου, ούτε η απάντηση του Πρωθυπουργού το ίδιο βράδυ από την Καλαμάτα, που μίλησε για συκοφαντίες.

Ήθελαν να απολογηθεί κάθε ένας στον οποίο είχε αναφερθεί ο υπόδικος εφοπλιστής προκειμένου να αρχίσουν οι «τηλεδίκες», με δημόσιους πλέον κατήγορους ΝΔ και ΚΙΝΑΛ.

Έτσι δεν αντέδρασαν κι όταν ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του Πέτρου Κόκκαλη διαρρηγνύοντας τα ιμάτια τους για την διαπλοκή;  

Όμως είναι τόση η πολιτική τους ανοησία που ξέχασαν ότι ο όρος διαπλοκή εισήχθη στην πολιτική ορολογία, από τους ίδιους, για να χαρακτηρίσει τις ημέρες και τα έργα των κυβερνήσεων τους, εκτός κι αν εκλάβουμε τις αναφορές τους περί διαπλοκής, ως ομολογία ενοχής τους καθώς η διαπλοκή θέλει δύο: Διαπλεκόμενους πολιτικούς και διαπλεκόμενα συμφέροντα. Προπάντων διαπλεκόμενους πολιτικούς...

Όμως η εμφάνιση Μαρινάκη επαναφέρει στο προσκήνιο και τα περί νομίμου και ηθικού που κόστισε σε πολιτικά πρόσωπα, όπως τον Γ. Βουλγαράκη.

Τι μας λέει λοιπόν, ο κ. Μαρινάκης ότι εκείνος δεν κάνει δουλειές με το δημόσιο, όμως με το ειδικό προνομιακό καθεστώς που αφορά τις εφοπλιστικές του δραστηριότητες μπορεί ανέτως και χωρίς την δαμόκλειο σπάθη του «πόθεν έσχες» να συστήνει εταιρείες να εξαγοράζει εφημερίδες, να αποκτά τηλεοπτικούς σταθμούς, αλλά και ομάδες.

Αυτό είναι  ηθικό και ανταγωνιστικά υγιές όταν με αυτό τον τρόπο δεν ασκείται  απλά μια επιχειρηματική δραστηριότητα, αλλά δημιουργούνται εταιρείες που μπορούν δυνητικά να επηρεάσουν πολιτικά, αθλητικά και κοινωνικά  θέματα. Ταυτίζεται με αυτό ΝΔ και ΚΙΝΑΛ;

Ερωτήματα δημιουργούνται και για τα όσα ανέφερε ο κ. Μαρινάκης περί Παππά αδειοδοτήσεων κ.λ.π.  Δηλαδή ένας ανόητος Παππάς ξυπνά ένα πρωϊ και ζητά από τον εφοπλιστή εξυπηρετήσεις;

Μα αν υπήρχαν τέτοιες σχέσεις πως εξηγείται ότι ο κ. Μαρινάκης υπήρξε τελικά ο τελευταίος πλειοδότης για τηλεοπτική άδεια, σχεδόν διπλάσια τιμή από τον πρώτο; (Εκτός κι αν μας πείσει ότι το έκανε για την ψυχή κάποιου, όπως και τα δωράκια στη ΝΔ).

Τώρα, λοιπόν, Μαρινάκης!

Περνά και πάλι σε δεύτερο πλάνο το γεγονός ότι οι «αποκαλύψεις» γίνονται από έναν υπόδικο, λίγες ώρες μετά από μια δυσμενή για εκείνον δικαστική εξέλιξη.  

Σημασία δεν έχει ποιος κατηγορεί τον Τσίπρα, σημασία, κατά την μικροπολιτική τους αντίληψη, έχει το γεγονός ότι κατηγορείται ο Τσίπρας.

Αντιλαμβάνονται, πλέον, Μητσοτάκης και Γεννηματά και ίσως γι' αυτό να ταυτίζονται (τώρα) με τον Μαρινάκη ότι ποτέ δεν θα κρατήσουν όπως ήταν, αυτό που «κληρονόμησαν».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν θα μπορέσει ποτέ να εμπνεύσει μια ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή και η Φώφη Γεννηματά δεν θα μπορέσει να δει ποτέ τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ με το βλέμμα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Όσο για τον κ. Μαρινάκη ίσως να μην κατορθώσει ποτέ να έχει  «ΤΑ ΝΕΑ» και «ΤΟ ΒΗΜΑ» του Λαμπράκη, αν και ιδιοκτήτης τους.  

Δεν θα μπορέσει ίσως ποτέ να κάνει τον Ολυμπιακό του Σωκράτη με Ζιοβάνι, Ζάχοβιτς, Ριβάλτο, Καρεμπέ , Τζώρτσεβιτς, μια ποδοσφαιρική ομάδα που γνώριζαν τους παίχτες της ακόμα και οι αντίπαλοι, μια ομάδα με το σύγχρονο «Γ. Καραϊσκάκης».

Μα πάνω απ όλα, κανένας Μαρινάκης  δεν θα μπορέσει να «βάψει» μπλε τον Ολυμπιακό που κοκκίνισε σε Πειραιά, Καμίνια, Κοκκινιά,  Κερατσίνι και απλώθηκε όπου υπάρχουν Έλληνες.

Ι.Σ

Σχετικά Videos

Powered by TUODY Software