Με λένε Γιώργο και είμαι ΑΜΕΑ...

Με λένε Γιώργο και είμαι ΑΜΕΑ...

Του Γιώργου Μηχιώτη


Με λένε Γιώργο και είμαι ΑΜΕΑ.

Ποτέ δεν μου άρεσε ο όρος. Λεγόμαστε Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες, αλλά πιστοποιούμαστε από τα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ).

Η ουσία είναι ότι είμαστε άνθρωποι με προβλήματα υγείας, τα οποία μας δυσκολεύουν στην καθημερινότητα μας. Η πολιτική ορθότητα των αρκτικόλεξων, δεν είναι καν πρόβλημα για μας.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου. Τις γραμμές αυτές τις γράφω μετά την τελευταία αντιπαράθεση που μας αφορούσε.

Μια αντιπαράθεση που μας άφησε λίγο σαστισμένους, γιατί, αντί να συζητούνται τα θέματα που μας αφορούν, είδαμε να γινόμαστε μια ακόμη κοινωνική ομάδα στην αρένα της ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής.

Όλα ξεκίνησαν από μια δήλωση του κυρίου Κυμπουρόπουλου, που προσωπικά τη θεωρώ το λιγότερο άστοχη.

Ο κύριος Κυμπουρόπουλος κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια. Δήλωσε ότι δεν θέλει «μόρια, επιδόματα, χάρες». Και πιθανόν ο ίδιος να μπορεί να τα καταφέρει και χωρίς αυτά. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι μπορούν να τα καταφέρουν όλοι.

Δεν είναι κακό να παραδεχόμαστε ότι υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει ένας υγιής άνθρωπος, τα οποία εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε. Είναι η ωμή αλήθεια.

Ο κύριος Κυμπουρόπουλος δεν θα μπορέσει ποτέ να ανέβει σε μια σκαλωσιά και να σοβατίσει. Εγώ, με τα προβλήματα όρασης που έχω, δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω οδηγός λεωφορείου.

Εκεί κάπου μπαίνει η κοινωνική πολιτική, η οποία μας βοηθάει να μπορούμε να προσφέρουμε στην κοινωνία από άλλα πόστα.

Η κοινωνική πολιτική δεν είναι «χάρη», είναι βοήθεια.

Μέρος της κοινωνικής πολιτικής είναι και οι ράμπες πρόσβασης. Οι υγιείς άνθρωποι δεν τις έχουν ανάγκη. Οι μπάρες είναι από τις «χάρες» που απαξιεί ο κύριος Κυμπουρόπουλος, για τις οποίες όμως έχει κάνει και τόσο αγώνα στη ζωή του.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν συνάνθρωποί μας που είναι εντελώς ανίκανοι για εργασία, και οι οποίοι μπορούν να βιοποριστούν αξιοπρεπώς, μόνο μέσω ενός επιδόματος.

Το να αρνούμαστε το επίδομα σ’ αυτούς τους ανθρώπους, είναι σαν να αρνούμαστε τη σύνταξη στους υπερήλικες συνανθρώπους μας, τους οποίους δε θεωρούμε ενεργό εργατικό δυναμικό.

Όσο άστοχη όμως ήταν η δήλωση του κυρίου Κυμπουρόπουλου, άλλο τόσο άστοχη ήταν και η απάντηση του κυρίου Πολάκη.

Ο κύριος Πολάκης έχει σημαντικότερα θέματα να ασχοληθεί από το να προσπαθεί να «ρουμπώσει» τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Ο κύριος Πολάκης ας μας εξηγήσει γιατί η ινομυαλγία - μια πάθηση που κάποιος πονάει συνεχώς και θα πονάει για την υπόλοιπη ζωή του - δεν ανήκει στις αναπηρίες.

Ο κύριος Πολάκης είναι ο μόνος σ’ αυτήν την αντιπαράθεση που έχει την εξουσία. Καλό λοιπόν θα ήταν η απάντηση του να συνοψίζεται στο τι έχει προσφέρει σε ανθρώπους σαν κι εμάς. Αυτό περιμένουμε από έναν Υφυπουργό Υγείας, κι όχι μικροκομματικές αντιπαραθέσεις που μας αφήνουν παγερά αδιάφορους.

Για το τέλος άφησα τη στάση αρκετών, οι οποίοι επιτέθηκαν στον κύριο Πολάκη γιατί τα έβαλε με ένα ΑΜΕΑ.

Σ’ αυτούς έχω να πω ότι δεν έχουμε ανάγκη τη λύπηση τους και τον οίκτο τους. Σ’ αυτούς έχω να πω ότι το μόνο που απαιτούμε είναι ο σεβασμός στη διαφορετικότητά μας. Ο οποίος θα έπρεπε να είναι αυτονόητος, αλλά δυστυχώς δεν είναι.

Σχετικά Videos

Powered by TUODY Software