Γραικός: Στόχος είναι το δικαίωμα στην αδιαφορία και όχι στη διαφορά

Γραικός: Στόχος είναι το δικαίωμα στην αδιαφορία και όχι στη διαφορά

Συνέντευξη στον Λουκά Βελιδάκη


"Τον βαθμό όμως δεν θα τον δώσει αυτήν τη φορά ο καθηγητής, αλλά το εκλογικό σώμα. Και πολλές φορές ο βαθμός εξαρτάται κι από αστάθμητους παράγοντες". Αυτό, μεταξύ άλλων, απαντάει στο nooz ο Νίκος Γραικός, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Γραικός ζει στο Παρίσι, όπου διδάσκει την ελληνική γλώσσα. Πολιτικοποιημένος ο ίδιος, δίνει τώρα τη μάχη του και για τις ευρωεκλογές.

Το nooz του έθεσε σειρά ερωτήσεων και οι απαντήσεις έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.


Ζείτε μόνιμα στο Παρίσι και λόγω της υποψηφιότητας σας ήρθατε για πολλές εβδομάδες στη χώρα μας. Πόσο ευρωπαϊκή πρωτεύουσα είναι η Αθήνα; Πόσο ευρωπαϊκή χώρα είναι η Ελλάδα;

Αυτή η αντίθεση ευρωπαϊκής ή μη χώρας ή πόλης με εκπλήσσει. Η κάθε χώρα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Εισέπραξα τόση αγάπη, τόση καλοσύνη όλο αυτό το διάστημα που δεν σκέφτηκα τίποτα άλλο. Όμως λόγω της πολύχρονης ζωής μου στη Γαλλία μπορώ να επισημάνω κάποιες διαφορές.

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα υπάρχει ακόμα διαδεδομένη η αντίληψη περί του κράτους-χωροφύλακα, ενώ στη Γαλλία υπάρχει ακόμα η αντίληψη του κράτους στην υπηρεσία του πολίτη.  

Η έννοια των δημοσίων υπηρεσιών που αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως καταρχήν ύποπτους στη χώρα μας και καταρχήν αθώους στη χώρα όπου διαμένω. Όμως αυτή η αντίληψη αντανακλά μια πολιτική άποψη και γεννήθηκε σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες.

Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας μετά τον πόλεμο έφερε στη Γαλλία πολλές ελπιδοφόρες αλλαγές, όπως το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Μην ξεχνάμε όμως ότι ο αρμόδιος υπουργός ήταν κομμουνιστής.

Στην Ελλάδα επικράτησαν και δημοκράτες, αλλά και κυρίως πολλοί που δεν έκρυψαν τις ιδεολογικές, κι όχι μόνο, συγγένειες με τους συνεργάτες των Γερμανών.

Ποιο κράτος θα σεβαστεί ο πολίτης, όταν το κράτος δεν τον σεβάστηκε ποτέ; Πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, μίζες, κλπ. Νομίζω ότι για πρώτη φορά γίνεται προσπάθεια για να οικοδομηθεί κάτι.

Και για πρώτη φορά η τεχνοκρατική νεοφιλελεύθερη αντίληψη καταστρέφει συνειδητά το κοινωνικό κράτος στη Γαλλία και διαλύει τον κοινωνικό ιστό.

Άρα τα ζητήματα είναι κυρίως κοινωνικά και πολιτικά, με τη φιλοσοφική έννοια του όρου, κι όχι πολιτιστικά.

Πάντως η έλλειψη σεβασμού στο δημόσιο χώρο στην Ελλάδα εξηγείται περισσότερο με πολιτικούς όρους παρά με ανάλυση νοοτροπίας και πολιτιστικών προτύπων.

Στην καθημερινή ζωή η μη διαχείριση του χρόνου, η ανακοίνωση των εκδηλώσεων την τελευταία στιγμή, η αργοπορία στην έναρξή τους, όλα αυτά τα «χαλαρά», τα «άραξε» και τα «μην αγχώνεσαι» δεν μπορούν παρά να ενοχλούν κάποιον που έχει συνηθίσει να λειτουργεί με προγραμματισμό μηνών. «Θα δούμε, θα τα πούμε, θα τηλεφωνηθούμε…»

Κι όμως είδα και σεβασμό, οι δημοσιογράφοι δεν παραποίησαν ποτέ τα λόγια μου για παράδειγμα, και συχνά βρέθηκαν λύσεις σε προβλήματα της τελευταίας στιγμής γιατί  έννοιες όπως μεράκι, λεβεντιά, φιλότιμο, ισχύουν ακόμα.



Με την ανακοίνωση της υποψηφιότητας σας, κάποια ΜΜΕ πρόβαλαν με τόνους κίτρινους την προσωπική σας ζωή. Θεωρείτε ότι αυτό βοήθησε στην αναγνωρισιμότητα σας για τη μάχη του σταυρού;

Παραδόξως βοήθησε πολύ. Μου έδωσε επίσης τη δυνατότητα να πω ότι θα κριθώ για το έργο μου κι όχι για το γάμο μου. Όταν ανέφερα ότι η προσωπική μου ζωή είναι «μη θέμα» είχα όμως παράπονα από φίλους στην Ελλάδα που δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με μένα που ζω στη Γαλλία. Έχουν δίκιο.

Για αυτό επέμεινα στις επόμενες συνεντεύξεις και στις εκπομπές ραδιοφώνου ή τηλεόρασης όπου συμμετείχα στα ζητήματα ισονομίας κλπ.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι το δικαίωμα στην αδιαφορία και όχι στη διαφορά.


Πώς βαθμολογείτε τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Ήταν αριστερή; Αν ήσασταν υποχρεωμένος να αφαιρέσετε κάτι από αυτά τα 4 χρόνια, ποιο θα ήταν;

Με χιούμορ θα έλεγα ότι θα αφαιρούσα τους ΑΝΕΛ. Όμως παραδόξως στάθηκαν στα περισσότερα θέματα συνεργάτες που κράτησαν το λόγο τους.

Ο πολιτικός τους λόγος ήταν όμως συντηρητικός και πολλές φορές απαράδεκτος σε θέματα κοινωνικά ή ηθικά, με την ευρεία έννοια του όρου. Κάποιος αρθρογράφος με κατηγόρησε ότι δεν έδειξα την ίδια ευαισθησία, με αυτήν  που έδειξα πρόσφατα, σε ομοφοβικές συμπεριφορές των ΑΝΕΛ.

Δεν είναι ενήμερος ούτε για τα διαβήματα, ούτε για τις συζητήσεις στις κομματικές διαδικασίες. Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ για το μόνιμο και απαράδεκτο «παρών» του ΚΚΕ ή για το ότι το Ποτάμι άλλοτε υποστηρίζει θέσεις και προτάσεις, δεν το ξεχνώ ποτέ, κι άλλοτε παρουσιάζει νεοφιλελεύθερες προτάσεις που έρχονται σε αντίθεση με το αριστερό και κοινωνικό πρόσημο της πολιτικής μας;

Με ενόχλησε, το έχω πει πολλές φορές, η έλλειψη ενός παιδευτικού και πολιτικού λόγου που θα καλούσε το λαό να σκεφτεί. Σε δημόσιες ομιλίες μου είχα ήδη από το Φεβρουάριο του 2015 αναφερθεί σε πιθανότητα αποτυχίας και προετοίμαζα τον κόσμο για παρόμοιο ενδεχόμενο. Ίσως η απογοήτευση τον Ιούλιο να ήταν μικρότερη αν είχαμε προετοιμαστεί και για τακτικές υποχωρήσεις. Στρατηγική υποχώρηση δεν έγινε ποτέ.

Παλεύω να μην κλείσει η περίφημη παρένθεση και πιστεύω ότι θα ήταν καταστροφή για την Ελλάδα η ανάθεση υπουργείων σε πρόσωπα όπως ο Αδ. Γεωργιάδης και ο Μ. Βορίδης.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ευρωπαϊκή Ένωση αυτή τη στιγμή;

Η διάλυσή της λόγω της επικράτησης όχι μόνο της νεοφιλελεύθερης και τεχνοκρατικής αντίληψης που επικρατεί σήμερα, αλλά και της επέλασης των ακροδεξιών πολιτικών που συχνά κρύβονται και στα παραδοσιακά συντηρητικά σχήματα.

Αν η πλειοψηφία που θα σχηματιστεί στο Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι δημοκρατική, συμπεριλαμβάνω και την αριστερή σοσιαλδημοκρατία, τότε ο κίνδυνος διάλυσης της ΕΕ είναι ορατός.

Κατά την άποψή μου η εθνική περιχαράκωση είναι επίσης ένας κίνδυνος κι όχι μια διέξοδος.


Βγήκε η Ελλάδα από την κρίση; Τι πρέπει να γίνει, κατά την άποψη σας, ώστε να επανέλθει η λεγόμενη "κανονικότητα";

Η κανονικότητα είναι προς το παρόν ένας αστικός εκσυγχρονισμός που έπρεπε να είχε γίνει στην Ελλάδα από καιρό. Στόχος μας είναι μια κοινωνία δίκαιη, η εξάλειψη δηλαδή των κοινωνικών ανισοτήτων.

Δεν θα ήμουν όμως μέλος ενός κόμματος που θέλει απλά να νοικοκυρέψει τη χώρα. Ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία είναι ο στόχος. Μακροπρόθεσμος, επίπονος και μάλλον δεν θα τον προλάβω.

Αλλά οι αγωνιστές δεν παλεύουν για να ζήσουν οι ίδιοι τα αποτελέσματα των προσπαθειών τους. Παλεύουμε γιατί η μεταφυσική μας αγωνία εκφράζεται και με την πίστη στο γλυκό σημάδι που θα αφήσουμε πίσω μας όταν δεν θα είμαστε πια εδώ.



 Ζούμε στην εποχή των identity politics. Εσείς τι νιώθετε περισσότερο; Πολίτης του κόσμου, Ευρωπαίος, Έλληνας, Παριζιάνος; Κάτι άλλο;

Ως υποψήφιος απευθύνθηκα πάντα σε ελεύθερους ενεργούς πολίτες κι όχι σε κατηγορίες πολιτών ή σε κοινότητες. Μου ζητήθηκε πολλές φορές, κι είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, να αυτοπροσδιοριστώ, να κολλήσω μιαν ετικέτα στο μέτωπό μου.

Μα εγώ πάλεψα όλη μου τη ζωή για να αποφύγω αυτές τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις. Για αυτό αναφέρομαι συχνά στις βαθύτερες πνευματικές συγγένειες κι επιμένω στις φιλίες με ανθρώπους από όλο το πολιτικό φάσμα, εξαιρουμένων βέβαια όσων δεν ανήκουν στο δημοκρατικό τόξο.

Είμαι επίσης κατά της ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής ζωής και της εύκολης ανταλλαγής χαρακτηρισμών και συνθημάτων. Αποτέλεσμα συνειδητής προσπάθειας όλης της ζωής μου είναι να είμαι  ο ίδιος άνθρωπος παντού.

Η διεθνιστική αντίληψη της αριστεράς μού το δίδαξε αυτό. Εξαιρετικά διαφορετική αντίληψη από τον κοσμοπολιτισμό.


Πείτε μας με λίγα λόγια: Γιατί κάποιος να επιλέξει τον Νίκο Γραικό;

Γιατί ξέρει να λειτουργεί συλλογικά. Γιατί είναι με την αριστερά του εμείς και γιατί θα μεταφέρει στο ευρωκοινοβούλιο τη φωνή των κινημάτων και τις συλλογικές αποφάσεις.

Γιατί η πολύχρονη προσφορά σε τομείς όπως η πολυγλωσσία, οι πολιτιστικές ανταλλαγές και ο αγώνας για την ισονομία των πολιτών και τα ανθρώπινα δικαιώματα θα συνεχιστεί καλύτερα και από τη θέση του ευρωβουλευτή.

Η προεκλογική εκστρατεία ήταν ένα μεγάλο σχολείο στο οποίο δοκιμάστηκαν αντοχές και απόψεις. Τον βαθμό όμως δεν θα τον δώσει αυτήν τη φορά ο καθηγητής, αλλά το εκλογικό σώμα. Και πολλές φορές ο βαθμός εξαρτάται κι από αστάθμητους παράγοντες.

Σχετικά Videos

Powered by TUODY Software