Φυλακές Τρικάλων: Σοβαρά επεισόδια μεταξύ κρατουμένων

Φυλακές Τρικάλων: Σοβαρά επεισόδια μεταξύ κρατουμένων

Επί ποδός οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι στις φυλακές Τρικάλων, καθώς είναι σε εξέλιξη σοβαρά επεισόδια μεταξύ κρατουμένων.

Πιο αναλυτικά, τα επεισόδια άρχισαν αργά το απόγευμα της Τετάρτης στη β’ πτέρυγα των φυλακών με τη συμμετοχή αντιπάλων συμμοριών Πακιστανών και Αφγανών που θέλουν να πάρουν το «πάνω χέρι» στη διακίνηση ναρκωτικών, σύμφωνα με πληροφορίες του pagenews.gr .

Σωφρονιστικοί υπάλληλοι προσπαθούν να επαναφέρουν την τάξη και να πείσουν τους κρατούμενους να επιστρέψουν στα κελιά τους.

Η φυλακή έχει «σφραγιστεί» ενώ υπάρχει κίνδυνος για τραυματίες, κάτι που θα εξακριβωθεί όταν ηρεμήσει η κατάσταση.

Στις συγκεκριμένες φυλακές μόλις τον περασμένο Μάιο άφησε την τελευταία του πνοή ένας 29χρονος Αλβανός μετά από συμπλοκή με άλλους κρατούμενους.

Τον Ιούνιο ένας άλλος φυλακισμένος έκανε απόπειρα αυτοκτονίας με χάπια, όμως μεταφέρθηκε έγκαιρα στο νοσοκομείο και σώθηκε.



Η ψυχολογία των κρατουμένων 

Ακολουθεί απόσπασμα από άρθρο της Αμαλίας- Μαρίας Παπαγεωργίου με τίτλο «Ηγετικές μορφές στα προαύλια των φυλακών. Πως αναδεικνύονται οι προσωπικότητες που ασκούν τον έλεγχο», το οποίο δημοσιεύθηκε στο crimetimes.gr

«Μέσα στις φυλακές υπάρχουν οι ηγέτες, οι οπαδοί τους και τα αποσπασμένα άτομα. Σύμφωνα με την Σταρογιάννη (1998), κατά τη διάρκεια της κράτησης, στον ψυχισμό των κρατουμένων κυριαρχεί η κατάθλιψη και η μελαγχολία, η εξουδετέρωση της προσωπικότητας, η ισχυρή λειτουργία της φαντασίας και η ένταση των συναισθημάτων της συμπάθειας. Επιπλέον, η δίψα της αποδοχής και της εμπιστοσύνης είναι έντονη για αυτούς τους ανθρώπους, καθώς ζουν εκτός του κοινωνικού συνόλου, απομονωμένοι, με ελάχιστες έως και μηδαμινές σχέσεις με τις οικογένειες και τους φίλους τους. Ως εκ τούτου, αναζητούν την αγάπη γύρω τους μέσω της επικοινωνίας.

Οι Baker and Meyer (1980) ανέφεραν ότι οι κρατούμενοι δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη την ατομική αξιοπρέπεια και την αυτοεκτίμηση (σελ. 189). Επιδιώκουν την αγάπη των γύρω τους και την επιβεβαίωσή τους μέσω της επικοινωνίας.

Η Σταρογιάννη (1998) επισημαίνει ότι η επανάληψη του περιβάλλοντος, η αναγκαστική καθημερινή συμβίωση με τα ίδια πρόσωπα και η στειρότητας της ψυχικής και πνευματικής τους ζωής έχει ως συνέπεια την αποδιοργάνωση, την αδράνεια και παθητικότητα, δηλαδή μια κατάσταση, που ονομάζεται χαρακτηριστικά ιδρυματισμός ή φυλακοποίηση.

Η Τσαλίκογλου (1989) αναφέρει ότι μερικές φορές η ταύτιση του φυλακισμένου με το ίδρυμα είναι τόσο δυνατή ώστε η ζωή του έξω από τους τοίχους του φαίνεται αδιανόητη. Για το λόγο αυτό, σύμφωνα με την Σταρογιάννη (1998), οι κρατούμενοι συνήθως οργανώνουν μια "ομάδα" με συνοχή, πίστη και υποταγή σε έναν κώδικα συμπεριφοράς, ο οποίος  ρυθμίζει τις ζωές τους.

Εκείνοι που είναι υποταγμένοι στον κώδικα είναι αποδεκτοί, πραγματικοί άνθρωποι, ενώ οι παραβάτες θεωρούνται προδότες. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να επιτύχουν την αναγνώριση και αποδοχή, που δεν βρήκαν στην κοινωνία που τους απέρριψε. Έτσι, μέσα στη φυλακή, εμφανίζονται ηγέτες, οι οποίοι προβάλλουν τα αιτήματα και τα δικαιώματα των μελών της ομάδας τους, των οπαδών τους, που ακολουθούν τις πρωτοβουλίες και τις διαταγές τους και οι α-κοινωνικοί που επαναστατούν κατά της ομάδας. 

Σύμφωνα με τον Samenow (2004), όπως είχε συνηθίσει και έξω από τη φυλακή, ένας κρατούμενος επιλέγει τους ανθρώπους με τους οποίους αισθάνεται πιο κοντά. Παίρνει αποφάσεις σχετικά με το είδος της "εικόνας" που θέλει να δείξει στους συναδέλφους του, αν θα είναι ακόλουθος ή ηγέτης, σε ποια ομάδα θα γίνει μέλος και, κυρίως, πώς θα καταφέρει να επιβιώσει».

Διαβάστε εδώ αναλυτικά το άρθρο της Αμαλίας- Μαρίας Παπαγεωργίου.  

Powered by TUODY Software