Μια παραφωνία στην ίδια τη φύση του Ολυμπιακού

Μια παραφωνία στην ίδια τη φύση του Ολυμπιακού

Η αυτογνωσία είναι εξαιρετικά θαρραλέα πράξη κι όχι μόνο νοητική κατάσταση. Να μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη, να διερωτηθείς στο που έσφαλες και να αναλάβεις την ευθύνη.

Όχι να αναζητάς αποδιοπομπαίους τράγους, όχι να σπεύδεις να μοιράσεις την ευθύνη σε όποιον "κακό" βολεύει εκείνη τη στιγμή: Είτε λέγεται κυβέρνηση είτε προκάτοχός σου...

Ο Ολυμπιακός, βλέπετε, είναι μέγεθος που δύσκολα μετριέται με κάποια μονάδα μέτρησης. Ο Ολυμπιακός είναι το κάτι παραπάνω, πάντα αυτό ήταν. Εξ ου κι ο κόσμος του αποκαλεί την ομάδα ιδέα. Εξ ου και ποτέ μα ποτέ στο παρελθόν δεν ταυτίστηκε με κάποια ιδεολογική αντίληψη, με κάποιο κόμμα, με κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο.

Ακριβώς διότι ο Ολυμπιακός, από τον πυρήνα της φύσης του, γραμμένο στους έλικες του DNA του, είναι υπεράνω προσώπων. Είναι μια ιστορία εν εξελίξει, είναι ένας Θρύλος σε ενεστώτα διαρκείας.

Τα τελευταία χρόνια δεν είναι λίγες οι φορές που πολύς κόσμος έχει πει, σε διάφορες παραλλαγές, την εξής φράση: Εκεί όπου βλέπαμε τον Τζόλε, τον Ριβάλντο, τον Τζιοβάνι, τον Καρεμπέ, τον Ζε Ελίας, τον Γεωργάτο και τόσους ακόμα, τώρα φοράνε την ερυθρόλευκη παίκτες που κάποτε ούτε απέξω από του Ρέντη δεν θα περνούσαν...

Δεν είναι τα δύο σερί χαμένα πρωταθλήματα- ο Ολυμπιακός έχει περίσσευμα μολονότι ο κόσμος του δεν χορταίνει κι ούτε θα χορτάσει και καλώς.

Είναι ότι η ομάδα, αλλά κι ο όλος οργανισμός εν γένει, δεν είναι αγαπησιάρικη, κοντολογίς δεν αρέσει... Δεν εκπέμπει αυτή την ευρωπαϊκή αισθητική, αυτή τη σιγουριά που είχε έως πριν λίγα χρόνια.

Παίκτες μέτριοι έρχονται, φεύγουν και ξεχνιούνται, προπονητές αλλάζουν συνεχώς προτού δείξουν κάτι, αναπόφευκτα μια μουρμούρα διαχέεται στην εξέδρα και η διοίκηση, ειδικά τα 2-3 τελευταία χρόνια, δίνει έμφαση στην επικοινωνία κι όχι στην ουσία.

Αντί να βρει λύσεις για να φτιάξει τον Ολυμπιακό που ονειρεύεται ο κόσμος του, παράγει διχασμό κι ανακαλύπτει εχθρούς.

Ο Ολυμπιακός είναι υπεράνω προσώπων. Υπεράνω κυβερνήσεων. Υπεράνω κομμάτων.

Στις κερκίδες του "Καραϊσκάκης" όλοι γίνονται ένα: δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι ή ό,τι άλλο. Όλοι τον δαφνοστεφανωμένο έχουν στην καρδιά. Φτωχοί και πλούσιοι, νέοι και γέροι, όλοι με το ίδιο πάθος πανηγυρίζουν στις επιτυχίες, με την ίδια ένταση φωνάζουν: Ολυμπιακός!

Με άλλα λόγια, η οποία κομματικοποίηση της ομάδας είναι εναντίον της ίδιας της φύσης της. Μοιάζει με ξενιστή που αλλοιώνει και αλλοτριώνει την ίδια την πεμπτουσία του Ολυμπιακού.

Κυβερνήσεις πάνε κι έρχονται, πρόσωπα πάνε κι έρχονται, ο Ολυμπιακός ωστόσο παραμένει. Όχι μόνο ως η μεγάλη ομάδα του Πειραιά, αλλά κι ως πολιτισμικό αποτύπωμα, ως ένδοξη ιστορία που είναι αδύνατο να τερματιστεί.

Τα πάντα στη ζωή, στον αθλητισμό, στις επιχειρήσεις και ούτω καθεξής, είναι θέμα αισθητικής και διαχείρισης.

Η υπάρχουσα διοίκηση γνωρίζει πολύ καλά τι παρέλαβε το 2010: Ένα γήπεδο-κόσμημα, όπως το "Καραϊσκάκης", ένα υπερσύγχρονο προπονητικό κέντρο στου Ρέντη, γραφεία που παραπέμπουν σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα και μια πλούσια τροπαιοθήκη, που ειδικά τις δύο τελευταίες δεκαετίες όλο και μεγάλωνε.

Το να ανακαλύπτει (πολύ) εκ των υστέρων προβλήματα που τα αποδίδει τόσο όψιμα στην προηγούμενη διοίκηση, απλώς μικραίνει τον Ολυμπιακό. Πράγμα ανεπίτρεπτο! Ειδικά αν λάβουμε υπόψιν τι ακριβώς παρέλαβε η διοίκηση Κόκκαλη μετά τη λαίλαπα Κοσκωτά!

Ο Ολυμπιακός από τη φύση του είναι υπεράνω προσώπων και καταστάσεων. Από τη φύση του είναι προορισμένος να μεγαλώνει συνέχεια.

Άρα, το να κατηγορείς τους άλλους για τα δικά σου λάθη, να ρίχνεις ευθύνες για την κακή εικόνα της ομάδας στην κυβέρνηση, στον προκάτοχό σου, σε εχθρικά ΜΜΕ ή όπου αλλού, δεν συνιστά γενναία στάση, αλλά στοχευμένη υπεκφυγή.

Συνιστά παραφωνία στην ίδια τη φύση του Ολυμπιακού...

Σχετικά Videos

Powered by TUODY Software