Ό,τι σε απογοητεύει… να το ευγνωμονείς!

Ό,τι σε απογοητεύει… να το ευγνωμονείς!

Όταν κάποιος, κάποιοι, κάτι σε απογοητεύει... να το ευγνωμονείς. Όταν κάποιος, κάποιοι, κάτι σε πληγώνει… να το ευγνωμονείς διπλά.

της Μάρης Γαργαλιάνου


Πότε θα μάθεις τελικά πως δεν είναι η πραγματικότητα που μας διαλύει, αλλά η φαντασία μας; Πότε θα καταλάβεις πως εν τέλει όλα όσα μας τρομάζουν, μας ταλαιπωρούν εγκεφαλικά και πολλές φορές έχουν σωματικό αντίκτυπο, μας κρατούν δέσμιους και ίσως «συμβιβασμένους», έχουν να κάνουν με τις προσδοκίες μας και με το φόβο ότι δεν είμαστε τελικά «αρκετοί»;

Θα ήταν εύκολο να ζούσαμε στα όνειρα θα πεις. Ένα τζίνι μαγικό να εκπλήρωνε κάθε μας επιθυμία.

«Θέλω τον άντρα των ονείρων μου έτσι και τώρα», «Θέλω ένα σπίτι στο βουνό με τζάμια τριγύρω, να ξυπνάω το πρωί και να γράφω και έξω να πέφτει η νιφάδα», «Θέλω να γίνω επιτυχημένη», θέλω, θέλω, θέλω…

Ναι, πόσο ωραίο θα ήτανε τα θέλω μας σε μια στιγμή να ήταν μπροστά μας, έτοιμα, πακεταρισμένα, κονσερβοποιημένα με ένα περιτύλιγμα στρασαλιζάν και γεύση ουτοπίας; Πόσο ωραίο και… βαρετό.

Θα έμοιαζαν με την κοινωνία μας θα μου πεις σε μια δεύτερη ανάγνωση. Εξού, το «βαρετό». Στήσιμο, πόζα, junk ζωή, junk κουβέντες, junk φίλοι, junk, ανούσιες έξοδοι. Όλα junk. Πολιτική, πολιτικοί, ευγένεια για το φαίνεσθαι, ωραία λόγια για το πυροτέχνημα της στιγμής, για τις εντυπώσεις... Μοντάζ.

Γι’ αυτό σου λέω… Άσε τις προσδοκίες στους λιγότερο «δουλεμένους». Θα μάθουν κι εκείνοι. Δυό, τρία χαστούκια χρειάζονται μόνο για να καταλάβεις πως όλα είσαι ΕΣΥ. Όλα είναι σε σένα. 'Ολα είναι για σένα και είναι στο χέρι σου.

Το να επιλέξεις μια ζωή βαρετή, το να ρισκάρεις την ασφάλεια, το να κερδίσεις εντυπώσεις, ή να χάσεις την παρτίδα.

Και ξέρεις που καταλήγουμε φίλε μου; Πως το παν είναι… να μη σταματήσεις να παίζεις. Παίξε για σένα όμως. Σε αυτό το παιχνίδι, μόνο κερδισμένος μπορείς να βγεις.

Powered by TUODY Software